പപ്പൂസ്

പപ്പൂസിനു എന്നും രാവിലെ ഒരു കഥ കേൾക്കണം. വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി ബസ് സ്റ്റോപ്പ് വരെ എത്തുന്ന സമയത്തിനുള്ളിൽ ആക്ഷൻ, കോമഡി, സെന്റിമെൻസ് ഒക്കെ ഉള്ള ഒരു അടിപൊളി കഥ പറഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ എനിക്ക് മാക്സിമം കിട്ടുന്നത് 4 മിനിറ്റ്. നല്ല മെസ്സേജ് ഉള്ള, ഹാപ്പി എൻഡിങ് കഥകളാണ് എന്നും പറഞ്ഞു കൊടുക്കാറുള്ളത്. കഥ കേട്ട സന്തോഷത്തിൽ കണ്ണിൽ നിന്നും മറയുന്ന വരെ അവൾ ടാറ്റ കാണിക്കും. 

ചിലപ്പോൾ മാർവൽ പ്രപഞ്ചത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്പൈഡർമാൻ വന്ന് അവളുടെ യൂണികോണിനെ രക്ഷിക്കും. അത് പോലെ പാവ് പട്രോൾ വണ്ടർ വുമണിനെ സഹായിക്കാൻ പോകും. ഒരുതരം കൊടുക്കൽ വാങ്ങൽ നയം. ഈ മൾട്ടിവേഴ്‌സ് സീൻ ഒക്കെ നമ്മൾ എപോഴേ വിട്ടതാ. 

പക്ഷെ, ഇപ്പോ പഴയ പോലെ കഥകൾ ഒന്നും അങ്ങോട്ട് ഏൽക്കുന്നില്ല. ചില സംശയങ്ങളൊക്കെ ചോദിച്ചു തുടങ്ങി. ഒട്ടും വിശ്വാസം വരാത്ത പോലെ. ജെയിംസ് കാമറൂൺ വരെ നാണിച്ചു പോകുന്ന ലോകോത്തര കഥകൾ പറയുന്ന നമ്മളെ ഒരു വിലയുമില്ലാതായിരിക്കുന്നു. മനസ്സ് പറഞ്ഞു, ഇവളെ ഇനിയും വളരാൻ അനുവദിച്ചു കൂടാ.

പറഞ്ഞു വന്നത്, ഈ കുട്ടികളൊക്കെ എത്ര വേഗത്തിലാ വളർന്നു വലുതാവുന്നെ? കണ്ണടച്ച് തുറക്കുന്ന വേഗത്തിൽ മൂത്തവൾ അങ്ങ് വലുതായി. ഇനി മാക്സിമം ഒരു 1-2 വര്ഷം കഴിഞ്ഞാൽ പപ്പൂസും അങ്ങ് സീരിയസ് ആകും. പിന്നെ ഞാൻ ആർക്ക് എന്റെ നുണക്കഥകൾ പറഞ്ഞു കൊടുക്കും? ആരെ തോളിൽ കേറ്റി ഉപ്പും ചാക്ക് കളിക്കും? ആരുടെ കൂടെ ക്രയോൺസ് കൊണ്ട് കളർ കൊടുക്കും? ആരുടെ കൂടെ ഇരുന്നു മൈ ലിറ്റിൽ പോണി കാണും?

പെൺകുട്ടികൾ വേഗത്തിൽ വളരുമത്രെ. ഒരു ടൈം മെഷീൻ കിട്ടിയാൽ എത്ര നന്നായിരുന്നു അല്ലെ? അതൊന്നും ഇപ്പോ നടക്കില്ലാല്ലോ. അപ്പോ മാക്സിമം ടൈം അവളുടെ കൂടെ ചിലവഴിക്കട്ടെ. അവളെ കുളിപ്പിച്ചു, മുടി ചീകി, ഡ്രസ്സ് ഇടീച്, സ്കൂൾ ൽ കൊണ്ട് വിട്ട്, ഉച്ചക്ക് ക്ലാസ് റൂം ന്റെ ഡോർ തുറന്നു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവൾ ഓടി വരുന്നതു മാക്സിമം എന്ജോയ് ചെയ്യട്ടെ. ഇനിയും കളിച്ചു തീരാത്ത അവളുടെ നൂറായിരം കുറുമ്പുകൾ ആസ്വദിച്ചു കാണട്ടെ. കൊതി തീരുവോളം അവളെ എടുത്ത് നടക്കട്ടെ. അവൾക്ക് കൊടുക്കാനുള്ള ഒരായിരം ഉമ്മകൾ കൊടുത്തു തീർക്കട്ടെ. ആരോ പറഞ്ഞതു പോലെ, “Be happy for this moment. This moment is our life…”